Како да се справиме кога стресот управува со нас а не ние со него?

 од Студентски блог – студентски размислувања

Пишува: Јана Стојчевска ,студент на Психологија

Свесни сме дека живееме во свет кој не е секогаш обоен во најубавите бои, не е весел како највеселите песни и, за жал, не наликува на светот од бајките со кои пораснавме. Овој свет е место во кое се раѓаме невини, минуваме низ разни патишта за да стигниме до тоа што го сакаме, си ја учиме својата лекција и сами одлучуваме како ќе го живееме својот живот.

Во процесот на оваа одлука, важно е да научиме да веруваме во себе и во она што го правиме и да знаеме да застаниме на силни нозе секој пат кога животот ќе не турне. Тоа не е бајка во која секој ден е исполнет со среќа, мир и насмевки. Понекогаш носи моменти кои нè кршат, нè ставаат на колена и нè тераат да се прашаме дали ќе имаме сила да продолжиме понатаму. Стресот е дел од тие моменти. Би го нарекла и тивок убиец и можеби ќе се запрашате зошто? Тој не доаѓа секогаш гласно и најавено. Често тивко се вовлекува во нашите мисли, во нашето срце и во нашето тело, сè додека не почувствуваме дека повеќе не управуваме ние со него, туку тој со нас. Во тој момент сфаќаме дека во нашата душа борба имаат разни емоции кои неможеме да ги контролираме.

Стравот, тагата, гневот и беспомошноста се судираат со желбата да останеме силни. Во такви моменти лесно е да се изгубиме себеси, но токму тогаш најважни војници се емоционалната контрола, самосвеста и самодовербата. Тие се нашиот внатрешен компас и најсилниот лек што ни помага повторно да ја пронајдеме рамнотежата и да застанеме цврсто на сопствените нозе.

Кога сме подолго време изложени на стрес, не страда само нашата психа. Телото почнува да испраќа сигнали. Се појавуваат несоници, замор, главоболки, болки во градите, грутка во грлото што не поминува, забрзано чукање на срцето и чувство дека ни недостасува воздух. Понекогаш мислиме дека сме силни ако молчиме и ако ги голтаме сите болки што ни тежат. Но вистината е дека секоја непролеaна солза, секоја неискажана тага и секој премолчен страв остануваат во нас и полека ни тежат сè повеќе. Стресот не влијае само врз нас. Тој ги допира и луѓето што ги сакаме.

Кога сме тажни, вознемирени или исцрпени, често несвесно се оддалечуваме од нив. Нашите зборови стануваат потешки, нашата насмевка поретка, а нашата болка ја чувствуваат и оние кои најмногу нè сакаат. Затоа е важно да разбереме дека не мора секогаш да бидиме силни и битката да ја водиме сами. Да се биде храбар не значи никогаш да не плачеш. Напротив, понекогаш најголемата храброст е да си дозволиш да пуштиш солза. Солзите не се знак на слабост, туку доказ дека носиме нешто вредно во себе, дека имаме душа која нешто ја боли затоа што сме луѓе. Не треба да ги чуваме сите товари заклучени во нашето срце. Треба да зборуваме, да ги споделиме со оние што ги сакаме и на кои им веруваме. Еден разговор со човек кој ти значи е доволен за да ги отвориме очите и да сфатиме колку вредиме.

Исто така, треба да научиме да кажеме „не“. Често се обидуваме да им угодиме на сите околу нас, а притоа ја забораваме сопствената душа. Прифаќаме обврски што не можеме да ги издржиме, премолчуваме работи што нè повредуваат и остануваме таму каде што не сме среќни. Но ако нашата душа вреска „не“, тогаш треба да ја слушнеме. Нема ништо себично во тоа да се заштитиме себеси. Проблемите секогаш ќе постојат. Животот ќе нè турка, ќе нè тестира и понекогаш ќе изгледа неправеден. Но важно е секојпат кога ќе паднеме повторно да застанеме на уште посилни нозе. Не затоа што не чувствуваме болка, туку затоа што одбираме да не се предадеме. Храброста не е отсуство на страв, туку одлука да продолжиме и покрај него.

Мојата порака е дека сите ние треба да продолжиме да чекориме со вистинска насмевка на нашето лице. Не затоа што животот ни е 100% совршен, туку затоа што и покрај сите бури, сонцето повторно изгрева. Кога премногу размислуваш и кога си под стрес, запомни го овој цитат: „Грижата не ги отстранува утрешните проблеми, туку секогаш го одзема денешниот мир.“ Голем дел од стресот доаѓа од обидот да управуваш со утрешниот ден, пред да го завршиш денешниот. За крај, биди горд на себе што ги преживеа сите оние тивки борби за кои никогаш не зборуваш.

П.С Биди и ти сонцето што изгрева во животот на оние кои те сакаат и заслужуваат и биди херој кој нема да дозволи стресот да надвладее!

Рубриката студентски блог е иницијатива на Здружението на студенти на Меѓународен Славјански Универзитет. Сите студенти при МСУ кои сакаат своето мислење да го изразат преку кратки есеи, можат својот пишан збор да го испратат на blog@msu.edu.mk.

*Сите испратени дела ќе бидат прегледувани од наш стручен кадар. Прифатените дела ќе бидат објавени на нашата официјална страна.